sfințitáte s.f. (înv.; art.; urmat de un adj. posesiv sau de un pronume personal, termen de reverență folosit pentru a vorbi cu sau despre un cleric) sfinția.
Sursa: DAR
(2002)
|
Adăugată de
blaurb
| Semnalează o greșeală
| Permalink
sfințitáte s. f. (Înv., rar, art.; urmat de un adj. pos. sau pron. pers.) Sfinție (3). – După lat. sanctitas, -atis, fr. sainteté.
Sursa: D.Religios
(1994)
|
Adăugată de
blaurb
| Semnalează o greșeală
| Permalink