PUNCȚIONÁ, puncționez, vb. I. Tranz. A face o puncție. [Pr.: -ți-o-] – Din fr. ponctionner (după punct).
Sursa: DEX '98 (1998) | Adăugată de oprocopiuc | Semnalează o greșeală | Permalink

PUNCȚIONÁ vb. I. tr. A face puncții. [Pron. -ți-o-. / < fr. ponctionner].
Sursa: DN (1986) | Adăugată de LauraGellner | Semnalează o greșeală | Permalink

PUNCȚIONÁ vb. tr. a face o puncție. (< fr. ponctionner)
Sursa: MDN (2000) | Adăugată de raduborza | Semnalează o greșeală | Permalink

puncționá vb., ind. prez. 1 sg. puncționéz, 3 sg. și pl. puncționeáză
Sursa: Ortografic (2002) | Adăugată de siveco | Semnalează o greșeală | Permalink