HRACONÍT s. n. (Reg.) Flegmă. – Comp. sb. hrakotina, ucr. harkotynnja.
Sursa: DLRM (1958) | Adăugată de gall | Semnalează o greșeală | Permalink

hraconít s. n.
Sursa: Ortografic (2002) | Adăugată de siveco | Semnalează o greșeală | Permalink

hraconít, -ă adj. (vsl. hrakotina, scuĭpat, hrakati, a scuĭpa; bg. hrakótina, scuĭpat; rus. hra- și harkótina, scuĭpat, hra- și hárkatĭ, hárknutĭ, a scuĭpa. V. horcăĭ). Nord. Sînge hraconit, sînge scuĭpat cu horcăĭală.
Sursa: Scriban (1939) | Adăugată de LauraGellner | Semnalează o greșeală | Permalink

HRACONÍ, hraconesc, vb. IV. Intranz. (Reg.) A scuipa. – Din hraconit.
Sursa: DLRM (1958) | Adăugată de gall | Semnalează o greșeală | Permalink

HRACONÍ vb. v. scuipa.
Sursa: Sinonime (2002) | Adăugată de siveco | Semnalează o greșeală | Permalink